حاصل آنكه : فتوى و جرأت بر فتوى أمر بسيار خطيرى است و به آسانى ارتكاب آن نمىتوان نمود و فتوى نميتوان داد . چنان كه به صحّت پيوسته است كه : كلام علّامه حلّى : لَوْ لا زِيارَةُ الْحُسَيْنِ وَ تَصْنِيفُ الالْفَيْنِ لَهَلَكَتْنِى الْفَتاوَى علّامهء حِلّى رحمة الله عليه را بعد از فوت ، خواب ديدند و از كيفيّت أحوالش استفسار نمودند ، جواب گفت : لَوْ لا زِيارَةُ الْحُسَيْنِ وَ تَصْنِيْفُ الالْفَيْنِ لَهَلَكَتْنِى الْفَتاوَى ! « اگر زيارت إمام حسين عليه السّلام نكرده بودم ، و تصنيف « الفَين » كه دو هزار دليل است بر إثبات إمامت بلا فصل مرتضى علىّ عليه السّلام نكرده بودم ، هر آينه هلاك مىكرد مرا فتواهائى كه داده بودم . » أَ وَ لَا يَعْلَمُ الْمُفْتِى أَنَّهُ هُوَ الَّذِى يَدْخُلُ بَيْنَ اللَهِ وَ بَيْنَ عِبَادِهِ وَ هُوَ الْحَآئِلُ بَيْنَ الْجَنَّةِ وَ النَّارِ ؟ ! « آيا نمىداند مُفتى كه در وقت فتوى دادن داخل شده است ميان جناب حضرت عزّت خداوندى و بندهء او كه مُسْتَفتى باشد ؛ و حكم خدا را به او مىرساند و كار پيغمبر مىكند ؛ و واقف است در ميان بهشت و دوزخ ؛ كه اگر آنچه مىگويد و فتوى مىدهد صادق باشد و موافق گفتهء شارع باشد ، پس أهل نجات است و داخل بهشت مىشود ؛ و اگر العِياذُ بالله از روى صدق و از روى علم و دانش نباشد هالك است و داخل جهنّم خواهد شد ؟ ! » قَالَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَبْنَةَ : كَيْفَ يَنْتَفِعُ بِعِلْمِى غَيْرِى وَ أَنَا حَرَمْتُ نَفْسِى نَفْعَهَا ؟ ! « از سفيان بن عُيينه مروى است كه مىگفته است : چگونه از علم من غير من فائده مىبرد در حالتى كه نَفْس من از آن علم بهره نيافته است ؛ و من از آن محروم بوده و به آنچه مىگويم عمل نكرده باشم ! ؟ » مفتى بايد أعلم النّاس به كتاب خدا و سنّت رسول خدا و أئمّه عليهم السّلام باشد وَ لَا تَحِلُّ الْفُتْيَا فِى الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ بَيْنَ الْخَلْقِ إِلَّا لِمَنْ كَانَ أَتْبَعَ الْخَلْقِ مِنْ أَهْلِ زَمَانِهِ وَ نَاحِيَتِهِ وَ بَلَدِهِ بِالْحَقِّ . « حضرت مىفرمايد : فتوى دادن حلال نيست در حلال و حرام در ميان